close
دانلود آهنگ جدید
ﺧﺪﺍ ده برابر کار نیک ﻧﯿﮑﻮﮐﺎرها را ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ

درحال بارگذاری ....
به داستان فا خوش آمدید.وارد یا عضو شوید کاربرگرامی شما اکنون در مسیر زیر قرار دارید : ﺧﺪﺍ ده برابر کار نیک ﻧﯿﮑﻮﮐﺎرها را ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ

ﺧﺪﺍ ده برابر کار نیک ﻧﯿﮑﻮﮐﺎرها را ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ

تاریخ ارسال پست:
سه شنبه 26 مرداد 1395
ارسال شده توسط:
حسین
تعداد بازدید:
820

ﺧﺪﺍ ده برابر کار نیک ﻧﯿﮑﻮﮐﺎرها را ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ

داستان زیبای ﺧﺪﺍ 10 ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻤﻞ ﻧﯿﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ


ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ بیشتر ﺑﻪ ﺁﻣﺪﻥ ﻋﯿﺪ نماﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻏﺎﯾﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ ، بشترشون ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﺷاﻥ ﯾﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﻋﯿﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﯿﭻ ﺗﺎﺧﯿﺮﯼ ﺁﻣﺪ ﺳﺮ ﮐﻼﺱ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺩﺭﺱ ﺩﺍﺩﻥ کرد.
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﺸﮏ ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺗﯽ ﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺰﯾﺪﯼ ﺷﺪﻩ ﺑﺮ ﺩﺷﻮﺍﺭﯼ ﺩﺭﺳﻬﺎ ...
ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﮐﻼﺱ ﺭﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﻔﺖ : ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﺴﻪ !
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺮش که ﺗﻬﯽ ﺍﺯ ﻣﻮﯼ بود ، ﮐﺸﯿﺪ ! ﻋﯿﻨﮑﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ ، ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭﻟﯿﻦ بار از آغاز کلاس ﺭﻭﯼ ﺻﻨﺪﻟﯽ نشست .
ﺍﺳﺘﺎﺩ 50 ﺳﺎﻟﻪ ی ما ﺑﺎ ﺁﻥ ﻛﺖ ﻗﻬﻮﻩﺍﯼ ﺳﻮﺧﺘﻪﺍﯼ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺩﺍﺷﺖ رو به ما ﮔﻔﺖ : ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﺪ ﻣﻦ ﺭﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺱ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻨﺪﺍﺯﯾﺪ ﺑﺬﺍﺭﯾﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﯼ ﺭﻭ ﺑﺮﺍﺗﻮﻥ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻢ :
ﻣﻦ ﺣﺪﻭﺩاً 21 ﯾﺎ 22 ﺳﺎﻟه ﺑﻮﺩم ، ﻣﺸﻬﺪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ ، ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﭼﺮﻭﮎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺳﻮﺧﺘﻪ ، ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺍﻭﻥ ﻫﺎ ﺭﻭ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﻡ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺒﻮﺳﻤﺸﺎﻥ ، ﺑﻮﯾﺸﺎﻥ ﮐﻨﻢ ، ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺩﻡ ﺑﺎ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﮑﻨﻢ ﺍﻣﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﺍ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﺜﻞ " ﻣﺎﺵ ﭘﻠﻮ " ﮐﻪ ﺷﺐ ﻋﯿﺪ ﺑﻪ ﺷﺐ ﻋﯿﺪ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ ﺑﻮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ .
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺎﻻ ﻗﺪﺭﯼ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮐﻠﻤﺎﺗﺶ ﺭﺍ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ : ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﯽ ﺑﺮﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﺑﻮﯼ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ؟ ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﻮﯼ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﺍ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺩﻟﺘﻨﮕﺶ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﭼﺎﺩﺭ ﮐﻬﻨﻪ ﺳﻔﯿﺪﯼ ﮐﻪ ﮔﻞ ﻫﺎﯼ ﻗﺮﻣﺰ ﺭﯾﺰ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ، ﭼﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﯼ ﺩﻫﺎﻥ ﻭ ﺑﯿﻨﯽﺍﻡ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻡ ...
ﺍﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﺪﺭﻡ؛ ﻣﺜﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺪﺭﻫﺎ؛ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻡ ﺟﺰ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ، ﺁﻥ ﻫﻢ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ .
ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﻫﺎﯼ ﻋﯿﺪ ﺑﻮﺩ ، ﻣﻦ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻌﻠﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺣﻘﻮﻗﻢ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺻﺒﺢ ﺑﻮﺩ ، ﺭﻓﺘﻢ ﺁﺏ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺴﺘﻦ ﻇﺮﻭﻑ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺁﺏ ﺑﯿﺎﺭﻡ .
ﺍﺯ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﺁﻣﺪﻡ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺧﻔﯿﻒ ﻫﻖ ، ﻫﻖ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪﻡ ، ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﻠﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﺁﻣﺪﻡ ﺻﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﻡ ... ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺣﺎﻻ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ...
ﭘﺪﺭﻡ ﺑﻮﺩ ، ﻣﺎﺩﺭ ﻫﻢ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ، ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺁﻗﺎ ! ﺧﺪﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ ، ﺧﺪﺍ ﻧﻤﯿﺬﺍﺭﻩ ﻣﺎ ﭘﯿﺶ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺑﺸﯿﻢ ، ﻓﻮﻗﺶ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻋﯿﺪﯼ ﻧﻤﯽ ﺩﯾﻢ ، ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻏﻠﻂ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺑﺎﻡ ﮔﻔﺖ : ﺧﺎﻧﻢ ﻧﻮﻩ ﻫﺎﻣﻮﻥ ﺗﻮ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ، ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ...
ﺣﺎﻻ ﺩﯾﮕﻪ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﻟﯿﻞ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺎﺑﺎﻡ ﺭﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﭙﺮﺳﻢ ، ﺩﺳﺖ ﮐﺮﺩﻡ ﺗﻮﯼ ﺟﯿﺒﻢ ، 100 ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ ، ﮐﻞ ﭘﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ، ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﺭﻭﯼ ﮔﯿﻮﻩ ﻫﺎﯼ ﭘﺪﺭﻡ ﻭ ﺧﻢ ﺷﺪﻡ ﻭ ﮔﯿﻮﻩ ﻫﺎﯼ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺧﻠﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺯﺭﺍﻋﯽ ، ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﻮﺳﯿﺪﻡ .
ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻡ ﺍﺯﺗﻬﺮﺍﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻣﺸﻬﺪ ، ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯼ ﻗﺪ ﻭ ﻧﯿﻢ ﻗﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﯽ " ﻋﻤﻮ " ﻭ " ﺩﺍﯾﯽ " ﻧﺜﺎﺭﻡ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ .
ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻮﻩ ﻫﺎ 10 ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻋﯿﺪﯼ ﺩﺍﺩ ، 10 ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﯿﺪﯼ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎﻥ .
ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻌﻄﯿﻼﺕ ﺑﻮﺩ ، ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻢ ، ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻢ ﺳﺮ ﮐﻼﺱ .
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻼﺱ ﺁﻗﺎﯼ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺎ ﮐﺮﻭﺍﺕ ﻧﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﻭﯾﺰﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻭﻡ ﺍﺗﺎﻗﺶ ، ﺭﻓﺘﻢ ، ﺑﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﯼ ﻣﯿﺰ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼ ﺭﻧﮓ ﺯﻭﺍﺭ ﺩﺭﻓﺘﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﺗﺎﻗﺶ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻣﻦ .
ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﯾﻦ ﭼﯿﻪ؟
" ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ "
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ، 900 ﺗﻮﻣﺎﻥ ﭘﻮﻝ ﻧﻘﺪ ﺑﻮﺩ !
ﺍﯾﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﯿﻪ؟
ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ ﺍﻭﻣﺪﻩ؛ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮﺩﯼ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺑﯽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺗﺸﻮﯾﻘﺖ ﮐﻨﻨﺪ ...
ﺭﺍﺳﺘﺶ ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ، ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺍﻭﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﻣﺪﯾﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ 1000 ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻪ ﻧﻪ 900 ﺗﻮﻣﺎﻥ !
ﻣﺪﯾﺮ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ؟ ﮐﺴﯽ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ؟ ﮔﻔﺘﻢ : ﻧﻪ ، ﻓﻘﻂ ﺣﺪﺱ ﻣﯽ ﺯﻧﻢ ، ﻫﻤﯿﻦ !!!
ﺭﺍﺳﺘﺶ ﻣﺪﯾﺮ ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﺴﺖ ﺑﺨﻨﺪﻩ ﯾﺎ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺭﻭﯾﯽ ﻣﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﺸﻪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺳﺘﻌﻼﻡ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺧﺒﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ .
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺗﺎ ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺸﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻼﺱ ، ﺁﻗﺎﯼ ﻣﺪﯾﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﺍﺳﺘﻌﻼﻡ ﮐﺮﺩﻡ ، ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﯽ ، ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻧﻪ ﻧﻬﺼﺪ ﺗﻮﻣﺎﻥ ، ﺍﻭﻥ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺭﻭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﮐِﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺯﺵ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺍﺩﻧﺶ ﯾﻪ ﺷﺮﻁ ﺩﺍﺭﻡ ...
ﭼﻪ ﺷﺮﻃﯽ؟
ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺩﻭﻧﺴﺘﯽ؟ ﻧﮕﻮ ﺣﺪﺱ ﺯﺩﻡ ﮐﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ .
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺑﺮﻕ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺟﻮﺍﺏ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﺁﻗﺎﯼ ﻣﺪﯾﺮ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ، ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﻃﻼﯾﯽ ﻋﯿﻨﮑﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺷﺶ ﺟﺎ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ :
ﺑﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﻣﺪﯾﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﯿﭻ ﺷﻨﯿﺪﯼ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ 10 ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻤﻞ ﻧﯿﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ؟ !

 

 

«ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﯼ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺷﻔﯿﻌﯽ ﮐﺪﮐﻨﯽ»

کلمات کلیدی

داستان

داستان کوتاه

داستان آموزنده

داستان عشق به پدر و مادر

داستان پاداش اعمال خوب

dastan

داستانک

داستان نتجیه اعمال نیکوکاران

dastan kootah

ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﯼ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺷﻔﯿﻌﯽ ﮐﺪﮐﻨﯽ

مطالب مرتبط
نظرات این مطلب
نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی